Loading...

Namibië, een natuurlijke belevenis

Onvergetelijk is de klim naar de top van Dune 45, één van de rode zandduinen in dit surrealistische woestijnlandschap. De Sossusvlei in het Namib Naukluft National Park is magisch mooi , vooral ’s morgens vroeg bij het krieken van de dag en met wel tien tinten rood. Dune 45 ligt op 45 kilometer rijden van de gate in Sesriem Canyon, vandaar de toepasselijke naam Dune 45. Door het losse zand vergt het een flinke fysieke inspanning om deze (ruim 170 meter hoge en enige toegankelijke) duin te beklimmen, een stap vooruit is een halve stap achteruit. Het pad naar boven is smal. Het losse zand loopt zwaar en ik zak steeds weg maar eenmaal boven geniet ik stil van dit adembenemende landschap. Wanneer ik enige tijd later, via de alternatieve route, ‘rutschend’ met een kilo zand in mijn schoenen en een rood aangelopen hoofd beneden kom, heb ik het goed warm gekregen nu de zon volop staat te branden.20141011-IMG_0491-2

We rijden verder, terwijl de spiesbokken aan weerskanten van de weg lopen. Bij het zien van de eerste spiesbok stopte ik om een foto te maken, inmiddels heb ik er zoveel gezien en is het zo gewoon als de koeien bij ons in de wei. Verderop wordt het landschap steeds droger en de beplanting spaarzamer en kaler en zo arriveren we bij Deadvlei. Een droge vlakte met dode bomen, die zwart en met grillige vormen poseren in een rode, droge vallei. Ik waan me in een schilderij van Dali (bijvoorbeeld de schilderijen: ‘landschap met vlinders’ of ‘volharding’).

Vroeger liep hier een rivier en was de grond vruchtbaar, nu is het onderdeel van de woestijn.
Onderweg geen dorpjes of zelfs maar een verlaten of vervallen huis.

Ik woon onder een boom in een droge rivierbedding. Een kilometer verderop staan drie gebouwtjes waaruit het plaatsje Solitaire bestaat.

Citaat van Ton van der Lee, Solitaire

 20141012-IMG_0557

Na enige uren arriveren we in Solitaire. Vroeger bestond Solitaire uit een benzinepomp met een klein winkeltje. De spaarzame auto’s uit de woestijn maakte hier een korte tussenstop om te tanken en reden vervolgens verder. Tegenwoordig is het een toeristische attractie, wa20141012-IMG_0561-2ar honderden wevervogels gretig de overgebleven stukjes appeltaart oppikken en als je niet oplet het zelfs van je bordje pikken. De appeltaart is nu de specialiteit van Solitaire, daar waar vroeger de eigenaar Moose de winkel annex bakkerij runde. (Moose is één van de hoofdfiguren uit het boek Solitaire, Ton van der Lee)

 

Pech in de woestijn……

Het is twee uur in de middag, de lucht in de woestijn trilt van de hitte en dan horen we een harde knal: een klapband! Door de onverharde wegen is één band totaal aan flarden gescheurd en de reserveband blijkt ook nog eens onbruikbaar. We hadden de chauffeur zo gewaarschuwd dat ons voertuig niet geschikt was voor deze wegen, maar hij reageerde hier niet op. Ik kijk rond of ik een plekje uit de zon kan vinden, maar bedenk dan, dat een slang misschien ook in de schaduw of op een boomtak ligt. Ik zoek dat spaarzame schaduwplekje toch maar niet op en ik ijsbeer heen en weer, wachtend op hulp, die na ruim vier uur arriveert vanuit het dichtstbijzijnde plaatsje.

Dat was lang wachten en ons geduld werd erg op de proef gesteld. Maar dank aan mijn mobiele telefoon met gelukkig zelfs bereik in de woestijn kwam er een einde aan dit onvoorziene oponthoud.

Baie dankie!

’s Avonds, in het donker rijden we de woestijn uit en arriveren in de bewoonde wereld van Schwakupmund.

By |2018-11-01T08:13:56+00:00januari 27th, 2015|Afrika, Uitgelicht groot, Zomer|0 Comments

Leave A Comment