Aru, een paradijs in de middle of nowhere

Aru, een paradijs in de middle of nowhere.ARU-18

 

Zoals duidelijk mag zijn, hou ik van reizen. Maar ook mijn zus heeft dezelfde genen.

Onlangs hebben zij een fantastische reis gemaakt naar de Molukken en met name hun verhaal over Aru wil ik graag delen.

 

Aru is een bestemming die door geen enkele reisorganisatie wordt aangeboden. Deze eilandengroep bestaat uit mangrovebos en regenwoud en is dun bevolkt. Aru behoort tot Indonesië maar ligt dichterbij Papoea Nieuw Guinea en Australië.

De oorspronkelijke bevolking, met duidelijke uiterlijke Papoea kenmerken en tradities, is niet belangrijk voor Jakarta en ver weg.. De regering wil de reuzenbomen van ‘ijzerhout’ kappen en vervangen door palmen voor  de palmolie en suikerriet.

Save Aru, (http://savearuislands.com) een stichting voor behoud van Aru,  moet ervoor zorgen dat de cultuur en dit ongerepte mangrove gebied en fauna bewaard  gaan blijven. Eco toerisme is een mogelijkheid om dit gebied op een andere manier te ontwikkelen.

De boottocht van Irene en Kees(met lokale bemanning) begint in Dobo, de hoofdstad van Aru. De beste periode om naar de zuidelijke eilanden te gaan zijn de maanden september en oktober. Dan is er ook een redelijke kans op de koningsparadijs vogel te zien.

Dobo is bereikbaar per veerboot vanaf Kei of rechtstreeks met Trigana Air wat erg kostbaar is.  In Dobo rijden auto’s en busjes, maar daarbuiten houdt de wereld op en is een bootje de enige mogelijkheid om verder te komen.

Via via zijn de contacten gelegd met: Mika, de gids en oorspronkelijke bewoner van Aru en Sonny, de Engelstalige gids die in Australië heeft gewerkt.

Sonny heeft onlangs met een Canadese antropoloog het gebied doorkruist en een boek gemaakt over de verschillende overgeleverde legendes en dialecten. Dit boek heet  Marine Biology Knowledge in Gwatle Kai.

De vader van Mika gaat ook mee om bij het aanmeren toestemming te vragen om aan land te gaan. Daarbij behoort een ritueel waarbij de grond wordt opgepakt door de vader of Mika en dan op je voorhoofd gesmeerd. Dit wordt gedaan bij Irene en Kees. De bemanning en lokale bevolking doen dit zelf.IMG_1890

In de haven van Dobo vertrekt de boot, na wachten op het juiste getijde vanwege  enorme hoogteverschillen samen met een aantal meevarende vrouwen. Zij hebben hun waar, voornamelijk fruit en groente, verkocht en willen nu graag mee terug naar Lorang. De houten boot is  ca. 15 meter lang,  heeft een kleine opbouw met daarboven een afdakje van zeil (vroeger van palmbladen), er achter ‘de stuurhut’  en schuin daarachter op achterdek een schotje met een gat in de bodem, wat als toilet dient.

De benzine is erg duur in Dobo.

Verderop is de benzine iets goedkoper, dus de boot vertrekt. Na 2 uur varen wordt een schipper opgepikt,  die de zuidelijke eilanden goed kent. Na 3 uur varen wordt een lunchstop gemaakt. Een steiger op hoge bamboepalen dient als aanlegplaats. Het is klauteren tegen de bamboepalen op om de steiger te komen die 5 meter hoger ligt. Via een gammele plank kom je bij een hutje waar geluncht wordt. Na een heerlijke lunch met gebakken vis, rijst en kankung  (waterspinazie) gaat de tocht verder. De bemanning heeft jerrycans met benzine gehaald en via dezelfde klauterpartij worden deze aan boord gebracht. Irene en Kees moeten de benzine afrekenen.

Tuf tuf tuf en het bootje gaat in rustig tempo verder met alle tijd om om je heen te kijken. Na 7-8 uur wordt Lorang bereikt, het dorp van Mika. Na het aankomstritueel gaat iedereen, ook de vrouwen, van boord.  Er wordt gegeten bij de ouders van Mika, die via een lokale bewoner zojuist een mangrove krab hebben kunnen scoren.

Het is inmiddels donker geworden.IMG_1895

Het tij is gunstig,  de zeearm – naar het oude Lorang- wordt alvast overgestoken zodat morgenochtend om 4-4.30uur,  bij schemering de  jungletocht  kan beginnen. Op zoek naar de paradijsvogel. Ook de moeder van Mika is mee, want hier ligt hun landje.

Irene en Kees slapen gedurende de reis op  een (hard) rieten matje op de boot.1F1A6675

De boot kan niet helemaal aan land komen, dus met de kano, een uitgeholde boomstam, gaat iedereen in etappes aan land. Balans in de kano is belangrijk om niet om te slaan. Het is schemer donker als de jungletocht begint. Na een klein uurtje lopen komen ze bij de schuilhut van takken die Mika gemaakt heeft. Bovenin de schuilhut zitten kleine gaten waardoor je een hele hoge boom kunt zien waar de paradijsvogel komt. De paradijsvogel mannetjes hebben hun eigen territorium in het broedseizoen. De mannetjes blijven hier zitten en lokken de vrouwtjes.

Het wachten begint, Mika hoort een geluid wat de lokroep van de paradijsvogel blijkt te zijn.

Nu moet het vrouwtje gaan komen…af en toe een schim van het mannetje, hoog in de boom, maar na lang, lang wachten geen enkel teken van een vrouwtje.  Er zit verandering in de lucht, de moesson zal binnenkort beginnen. De paradijsvogel zal dan zijn kleurenpracht verliezen en wordt een bruine vogel, zoals het vrouwtje. Misschien zijn ze al te laat.  Na 3 uur wachten zegt Mika dat het te warm wordt en de vogels niet meer gaan komen. Mika, Irene en Kees lopen naar het hutje/landje van Mika’s ouders en gaan later in de middag nogmaals terug naar de schuilhut voor een nieuwe poging. Onderweg vliegen de rode, witte en zwarte kaketoes in de rondte. Ook heel mooi! Mika’s moeder heeft weer lekker gekookt. Met een mand is ze de mangrove ingegaan en heeft grote schelpen meegenomen en in een pan op een houtvuur bereid. Een heerlijke maaltijd met rijst, schelpen en zoete aardappel is het geworden. In de middag gaat het regenen. Mika oppert dat dit wel het teken kan zijn voor einde broedseizoen. Later die middag gaan zij toch terug naar de schuilhut. Na 15 minuten is er een geluid te horen, wachten, wachten, wachten … Het wordt later en later, waarschijnlijk wordt het het niet meer.1F1A65921F1A6584

Net als ze willen opstappen komt er een wild varken in de buurt van de hut, dus maar even wachten. Plotseling hoort Mika dan een vrouwtje. Het mannetje komt naar beneden gevlogen, naar een kalere tak. De paringstak! Ook het vrouwtje vliegt naar deze tak. Het paringsritueel begint en is onroerend en mooi. Daarna volgen nog 3 andere vrouwtjes. Het paringsritueel herhaalt zich nog 3 keer, voor elk vrouwtje opnieuw. Tijd vliegt voorbij. Kees wil heeeeel voorzichtig een foto nemen buiten de hut, maar heeft nog niet een stap buiten de hut gezet of de vogels vliegen weg. Einde ritueel. In het schemerdonker terug naar de wiebel kano en naar de boot. Ze varen verder onder een schitterende sterrenhemel luisteren naar Sonny die legendes vertelt. De volgende ochtend is het ontbijt aan boord met popmie. Het is nog een eind varen, over open zee om op het meest zuidelijke eiland te komen, waar de reuzenschildpadden hun eieren leggen.

Bij aankomst op het eiland gaat de vader van Mika eerst van boord om toestemming te vragen. Aan wie? Aan de geesten? Het eiland is onbewoond. Maar het is een speciaal, niet ongevaarlijk, eiland. Volgens de legende is hier een verbannen prinses naar toe gebracht. Haar geest dwaalt rond. Gevaar, speciaal voor mannen! De mannen mogen niet voorbij de eerste bomenrij komen en bij het plassen moet dat, van het eiland af, richting zee. De kleur rood is verboden. Kees heeft helaas alleen zijn rode zwembroek bij zich. Dit mag echt niet! Dus dan maar rondlopen in je onderbroek. Het strand is paradijselijk , wit fijn strand. Het ritueel volgt, nu met wit zand.

P1050479Op het strand zijn de sporen, heen en terug, van de reuzenschildpadden. Volgens Mika zijn de schildpadden er nu niet meer en besluiten ze naar de andere kant van het eiland te gaan. Bij hoog tij varen zij naar de andere kant. Hier geen mooi zand, maar veel ruiger en brokken dood koraal. Dit doet pijn aan de voeten, maar Mika en Sonny hebben daar geen last van. Aan deze ruigere, steile kant vindt Mika’s vader na ruim 2 uur lopen  een spoor, alleen heen, van een schildpad. En ja…….in de begroeiing is een reuzenschildpad bezig haar eieren te leggen.

Even de zaklantaarn aan om te kijken, maar deze moet snel weer uit om niet te storen.

Daarna nog drie schildpadden gezien. Het heeft langer geduurd dan gepland en na een aantal uren teruggelopen te hebben is de boot, door het getijde een stuk verder op zee komen te liggen. Met de wiebel kano terug naar de boot.ARU-13

De volgende ochtend even relaxen en wachten op het juiste tij. Rond het middag uur wil de schipper terug. De zee is een stuk ruwer. Om te voorkomen dat de houten kano volloopt bij volle zee, wordt deze op de voorplecht gelezen. De schipper weet de onstuimige zee en geweldige golven te trotseren. De overtocht heeft meer tijd gevergd en daardoor zijn ze slecht uitgekomen met het tij. De boot loopt vast bij de eilanden. De boot wordt vastgelegd en later bij het juiste tij wordt de reis vervolgd. De volgende ochtend om 8 uur wordt Lorang bereikt. De inwoners lopen uit voor een onthaal.

Na al die dagen, badderen in zout water, is  mandien (met bakje water uit een ton over je heen gieten) een verademing. Er wordt opnieuw heerlijk gegeten.

Later in de middag worden Irene en Kees uitgezwaaid, een paar vrouwen gaan weer mee naar Dobo. De tweede schipper wordt afgezet en begin van de avond komt de boot aan in Dobo.

De volgende dag nemen Irene en Kees afscheid van Mika en Sonny.

De site Sonny en Mika  is in de maak.

Deze zal ik vermelden zodra er meer bekend is hierover.

 

Als je die kant op wil gaan volgen hier wat adviezen:

  • De reis is relatief duur (benzine, boothuur, vlucht etc)
  • De reis is erg basic, maar prachtig. Er is geen enkele luxe aan boord.
  • De afstanden die overbrugt moeten worden zijn relatief groot, neem ruim de tijd!
  • Aru kent grote verschillen in tij, dat beïnvloed je reis
  • Neem contact op met Sonny (aduargwari@gmail.com)
  • Neem een dun self-inflating matrasje mee.
  • Vraag of er zwemvesten worden meegenomen
  • Bereid je goed voor; niet elke eiland is in elk jaargetijden te bereiken. En niet alle dieren en vogels komen overal voor. Sonny kan je hierbij helpen.
By |2018-11-01T08:13:55+00:00februari 5th, 2017|Niet gecategoriseerd|0 Comments

Leave A Comment